Για δεκαετίες, το όραμα πολλών κυβερνήσεων και αιρετών της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, σε σχέση με την αστική κινητικότητα, εξαντλούνταν γύρω από ένα βασικό στόχο: Τη διευκόλυνση της μηχανοκίνητης κυκλοφορίας. Στην πράξη αυτό σήμαινε ότι το μέγεθος της επιτυχίας εξαρτιόταν από δύο παράγοντες: Το μέγεθος των οδικών υποδομών και την ταχύτητα των μηχανοκίνητων οχημάτων. 

 

Ως αποτέλεσμα, η κινητικότητα στις πόλεις μας  έχει εισέλθει προ πολλού εντός ενός φαύλου κύκλου: Η χρήση των μέσων μεταφοράς οδηγεί σε αύξηση της χωρητικότητας των υποδομών. Οι υποδομές με τη σειρά τους αυξάνουν περαιτέρω τη χρήση των μέσων μεταφοράς που με τη σειρά τους γεννούν την ανάγκη για νέες υποδομές. Το αδιέξοδο είναι πλέον προφανές σε όλους. Η κυκλοφοριακή συμφόρηση είναι πια ο κανόνας. Η επιβάρυνση του περιβάλλοντος και της υγείας, επίσης.

​

Με τον νόμο 4784/2021, θεσπίστηκαν για πρώτη φορά ενιαίοι κανόνες και συγκεκριμένες απαιτήσεις για την κατάρτιση από την Τοπική Αυτοδιοίκηση, Σχεδίων Βιώσιμης Αστικής Κινητικότητας για την αξιολόγηση και έγκριση έργων στο πεδίο της βιώσιμης αστικής κινητικότητας. Ο νόμος καταγράφεται απο την Ευρωπαική Επιτροπή ως βέλτιστη πρακτική για την εκπόνηση των ΣΒΑΚ.

​

Τα ΣΒΑΚ εξετάζουν ισορροπημένα και ενιαία όλους τους τρόπους και τα μέσα μετακίνησης. Κατά το σχεδιασμό  εξετάζονται θέματα που αφορούν ιδίως τις δημόσιες μεταφορές, τα μη-μηχανοκίνητα μέσα (πεζή μετακίνηση, ποδήλατο), τις συνδυασμένες μεταφορές, την οδική ασφάλεια, τη διαχείριση κυκλοφορίας και στάθμευσης, την αστική εφοδιαστική αλυσίδα, διαχείριση κινητικότητας και ευφυή συστήματα μεταφορών. 

​

 

​